Vrienden van de Cane Corso

Vrienden van de Cane Corso

Dinsdag was ik onderweg met de trein voor een gezellig dagje naar een vriendin.
Gaat ineens mijn mobiel over. Zo vaak word ik niet gebeld, dus dan zal er wel wat aan de hand zijn. Het was mijn vriend, maakte zich zorgen om onze oudste hond. Ze loopt erg kreupel en hij heeft geen idee wat er gebeurd is.
Voor mij is het natuurlijk moeilijk om door te telefoon te beoordelen wat er aan de hand is, ben tenslotte ook geen wonderdokter. Heb hem gezegd dat hij het maar even aan moest kijken en haar wat rust moest geven. Als ze aangeeft te willen gaan wandelen, dan kan dat gewoon, een minuutje of 5 en anders laat je haar maar lekker liggen.

Schrok me wezenloos toen ik s'avonds thuis kwam. Mijn moppie liep echt behoorlijk mank, ze zakte helemaal door haar voorpoot heen. Heb haar de volgende dag schandalig verwend en vooral veel rust gegeven. Er was niet veel voor nodig om haar rustig te houden, ze voelde zich duidelijk niet lekker. Zelfs haar eten liet ze staan en dat wil toch wel wat zeggen. Donderdag kwam ze helemaal niet meer van de bank af. Het leek wel of ze vastgeklonken lag in het hoekje van de bank.
Mijn bezorgdheid groeide gestaag, ze is tenslotte niet meer de jongste. s'Avonds is normaal training met onze jongste hond, maar ook inloopspreekuur bij de dierenarts.

Wat een dilemma...

Heb besloten om toch gewoon te gaan trainen en daarna bij de dierenarts langs om een afspraak te maken en te vragen of ik alvast wat pijnstillers mee kon krijgen.
Zo gezegd zo gedaan en gelukkig kreeg ik pijnstillers mee.

Vrijdagochtend leek het alsof de pijnstillers toch wel zijn aangeslagen. Ze wilde weer wat eten. Vrijdagavond ging haar hele etensbak leeg. Dat was al een stuk positiever. Madam was zaterdagmorgen weer vrolijk en ze stond al helemaal klaar om te gaan wandelen. Haar behendigheidstraining hebben we nog maar even overgeslagen. Dat zou iets te veel van het goeie zijn om haar daar gelijk weer aan te laten deelnemen. Ook al voelt ze zich prima.

Het begin van de volgende week ging allemaal prima, ook de grotere wandelingen. Geen manke poot meer te bekennen.

Maar de eerste de beste keer dat onze mutsie weer lekker los mocht lopen dook ze een super drassig aardappelveld in. Om weer terug bij mij te komen moest ze door het drassige veld lopen en een slootje overspringen. Het was een leuk gezicht om haar als een huppend konijn door het natte veld te zien gaan. We hadden ineens een zwarte Cane Corso. En natuurlijk vond ze het toen ineens tijd worden om het vrouwtje een heerlijke natte lebber te geven, zodat ook het vrouwtje in iets zwarts werd veranderd. Mijn hart stond ff stil natuurlijk toen ze het veld in rende, dit was niet wat ik voor ogen had met haar even los laten lopen. Ff lekker rennen en zelf je tempo bepalen, maar niet als een dolle stier door een drassig veld crossen.
Maar mijn bezorgdheid bleek later toch overbodig. Ze heeft geen last van haar avontuur gehad en gedroeg zich later op de dag nog zo fit als een hoentje.

Afgelopen zaterdag dus gewoon weer naar de behendigheidstraining gegaan. We hebben maar 1 keertje over moeten slaan. Het was weer zoals iedere week dikke lol.

Site Meter